Na Jaworzynie Krynickiej

Schronisko PTTK na Jaworzynie Krynickiej 1050 m n.p.m.

Jaworzyna Krynicka, tel. (0-18) 471-54-09 ; http://jaworzyna-schronisko.pl

Schronisko na Jaworzynie Krynickiej

Schronisko znajduje się poniżej szczytu Jaworzyny Krynickiej i w przeciwieństwie do lokali gastronomicznych usytuowanych na wierzchołku, można tutaj posilić się w spokoju i z dala od tłumów ludzi wjeżdżających na szczyt kolejką. Przez okna możemy podziwiać panoramę Beskidu Niskiego, a podchodząc kilka minut w górę na szczyt otwiera nam się jeszcze szersza panorama.

Budowę schroniska rozpoczęto w 1933 roku, a w 1937 wprowadzili się do niego pierwsi gospodarze – Maria i Jan Kamyk. Schronisko na Jaworzynie Krynickiej prawdopodobnie wcześniej oddano by do użytku, ale budżet przeznaczono na dokończenie schroniska w Dolinie Chochołowskiej.

Schronisko posiadało 70 miejsc noclegowych, stylowo urządzoną jadalnię, budynek gospodarczy i niewielkie muzeum przyrodnicze. Nadano mu imię Józefa Piłsudskiego, który według miejscowych przekazów miał zasadzić limbę na stokach Jaworzyny, rosnącą do dnia dzisiejszego. Obiekt stał się atrakcją turystyczną, gościł tutaj m.in. Jan Kiepura, lotnicy ze Szkoły Orląt oraz księżniczka Juliana, przyszła królowa Holandii, wraz z mężem Bernhardem.

W sierpniu 1939 gospodarze opuścili schronisko. Powrócili dopiero w czerwcu roku następnego, kiedy budynek został splądrowany i zdewastowany przez szabrowników. Na polecenie niemieckiego dyrektora krynickiego uzdrowiska ponownie rozpoczęli działalność, do czego walnie przyczyniły się ukryte wcześniej zapasy alkoholu. Często przybywały tutaj grupy Hitlerjugend i niemieccy żołnierze, przebywający w Krynicy na rekonwalescencji. W 1942 Jan Kamyk został aresztowany i wywieziony do obozu w Oświęcimiu. W marcu 1943 schronisko i cały majątek Kamyków przejęła kuzynka Marii Kamyk wraz z mężem, reichsdeutschem i burmistrzem Krynicy. W czerwcu 1944 polscy partyzanci zdewastowali schronisko i po tym wydarzeniu nowi gospodarze opuścili obiekt, który w październiku spłonął, podpalony przez Niemców podczas obławy na partyzantów.

Po wojnie miejscowi działacze PTT postanowili na tym miejscu urządzić najpierw schron turystyczny o nazwie „Sarenka”, który powstał na fundamentach dawnego budynku gospodarczego. Posiadał jedną izbę, świetlicę i małą kuchnię. Schron szybko okazał się za mały; w 1960 oczyszczono stare fundamenty i piwnicę i postawiono parterowy, drewniany budynek z 20 miejscami noclegowymi, natomiast schron przeznaczono na Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej, obecnie muzeum PTTK. W kolejnych latach prowadzono dalsze prace budowlane – postawiono kamienne ściany, klatkę schodową, sanitariaty, uruchomiono centralne ogrzewanie oraz doprowadzono prąd. W dawnych suterenach urządzono kuchnię, a wyżej jadalnię. W 1967 schronisko miało już 40 miejsc noclegowych w pokojach 2–4 osobowych i salach zbiorowych.

Do ostatniej przebudowy doszło w 1993 – miała ona na celu poprawić komfort noclegów oraz zwiększyć bezpieczeństwo nocujących. Ze starego schroniska zostały tylko fundamenty. Budynek otwarto ponownie w 1997 – posiada on biologiczną oczyszczalnię ścieków oraz kolektory słoneczne dla ciepłej wody, znacznie zwiększył się również standard schroniska. W schronisku znajdują się obecnie 44 miejsca noclegowe w 15 pokojach dwu,trzy i czteroosobowych.

Odwiedziny: 1 (lipiec 2017 )

Klimat ****

Jedzenie **

Nocleg –

Czystość *****

Ogólna ocena ****

Reklamy
%d blogerów lubi to: